Hey there.
Op dit moment zitten we in de bus, finally...! Voordat ik zal vertellen waarom, zijn er een aantal andere dingen die eerder deze week zijn gebeurd. Vanuit Noosa hebben we de bus gepakt naar Rainbow Beach, niks te doen maar wel een mooie beach. Tegen de avond kwamen we aan in het hostel en nadat we hadden ingecheckt, gingen we onze tas inpakken voor de driedaagse trip naar Fraser Island. De volgende ochtend vroeg, nadat we de briefing hadden gehad, hadden we de Four Wheel Drive cars klaargemaakt voor vertrek. De grote groep werd opgesplitst in groepjes van acht personen, iedere groep een auto en in totaal hadden we zo'n vijf auto's. Rond tien uur vertrokken we richting de ferry, die ons naar Fraser Island bracht. We mochten zelf rijden (ik en een ander jongen uit onze auto niet, omdat we onder de 21 zijn) en de stemming zat er meteen goed in. Ipod aangesloten op de autoradio, iedereen keihard meezingen, taking pictures... We hadden een hele gezellige groep met Nathalie, een ander meisje, vijf jongens en ik. Nadat we ons kamp op Fraser Island hadden opgebouwd zijn we naar een lake gereden om te lunchen, heerlijk te zwemmen en te zonnen. Prachtig, strakblauw en hot. Aan het eind van de middag kwamen we terug op het kamp en hebben we alles klaargemaakt om te koken. 's Avonds gingen de boxes of goon (natuurlijk) open en hebben we met alle groepen samen in een grote kring drinking games gespeeld. Het was echt super gezellig, in the sand, tussen de tenten, music uit de auto en nieuwsgierige dingo's op zoek naar eten om ons heen. Aangezien we geen toiletten hadden, moesten we naar de zee lopen (waar we by the way ook de afwas deden). Toen we de duin overliepen en op het strand kwamen, zagen we pas hoe mooi de sterrenhemel was. Er kwam geen licht van het eiland (omdat er simpelweg niks is) dus alles boven ons was super goed te zien. Iedereen verspreidde zich over het strand en ging uiteindelijk (drunk) naar de tenten. Rond vijf uur 's ochtends werden Nathalie en ik (nog steeds niet helemaal sober) wakker van een hoop geschreeuw buiten. Wij dus de tent uit om te kijken wat er aan de hand was. Bij het andere camp naast ons hoorden we dat er een jongen was gevonden op het strand, dood. Nathalie dus meteen richting de sea gelopen om te kijken of ze kon helpen (ze is verpleegster en kon haast niet geloven dat hij echt dood was). Toen ze terug kwam zei ze dat het Michael was, een van de jongens uit onze auto. Twee Nederlandse meisjes van het andere kamp hadden hun alarm om vier uur gezet om zonsopgang te gaan kijken op het strand. Meteen toen ze de duin opliepen, zagen ze iemand in de branding van de zee liggen, dus ze zijn erheen gerend om hem uit het water te trekken. Wat er is gebeurd, weet niemand. Na een eeuwigheid (we zaten in de middle of nowhere) kwam er eindelijk een ambulance om hem mee te nemen. Een aantal mensen uit onze groep moesten mee naar the police office voor verhoor maar niemand wist wat er gebeurd was. Een meisje die de hele avond met Michael in de duinen had gezeten en naar de stars had gekeken zei dat hij redelijk aangeschoten was. Rond een uur ging zij naar bed omdat ze moe was en Michael bleef alleen achter op het strand. Wat weird was, is dat hij zonder zijn pet en zijn shirt is gevonden maar dat hij wel nog zijn camera en mobiel in zijn broekzakken had. We denken dat hij niet kan zijn gaan zwemmen, omdat hij niet echt drunk was en heel verantwoordelijk overkwam. Hij was dertig en een teacher en hij was heel voorzichtig met alles wat hij deed en zei. Het enige wat we weten, is dat hij malariapillen slikte, omdat hij na zijn rondreis in Australië nog naar Azië zou gaan. Het zou een reactie kunnen zijn geweest van deze medicijnen in combinatie met de alcohol but we're not sure. Misschien dat hij ging plassen in de zee en onderuit is gegaan want hij is immers in het water gevonden. Onze begeleider heeft al onze mailadressen opgeschreven en als ze erachter komen wat er is gebeurd, krijgen we een mailtje van hem. Die dag was zo raar verlopen. Vanaf vijf uur 's ochtends tot een uur of een hebben we alleen maar zitten wachten op het kamp totdat de rest van de groep terugkwam van het politiebureau. Toen moesten we beslissen of we wilden blijven of terug wilden gaan naar Rainbow Beach. Nathalie, een andere jongen uit onze auto en een paar mensen van de andere groepen zijn teruggegaan en de rest stayed. Ik vond het fijn om met de groep bij elkaar te blijven en ik wilde heel graag, hoe hard het ook klinkt, de rest van het eiland ook nog zien (ik wist dat ik er anders spijt van zou krijgen). Het was heel weird om ineens nog maar met vijf mensen in de auto te zitten en de gezellige sfeer was ook compleet weg. Toch hebben we er nog twee redelijk mooie dagen van kunnen maken, al voelde iedereen de leegte. We zijn in ieder geval een hele hechte groep geworden en hebben eenmaal terug in het hostel in Rainbow Beach samen gegeten en ons glas geheven op Michael. Het was, by the way, best prettig om na drie dagen weer eens te douchen. De volgende ochtend moesten we weer vroeg op om met de bus naar Agnes Water/1770 te gaan. Het weer zat niet echt mee, zware regen onderweg maar we zijn safe aangekomen. De bedoeling was om daar maar een night te blijven en dan verder te reizen maar dat zat er niet echt in. 's Avonds begon het echt gigantisch hard te regenen en alles was meteen overstroomd. Wij dus maar om acht uur naar bed gegaan, er was toch nothing else to do. 's Ochtends wilden we ons klaarmaken om weer verder te gaan, toen we te horen kregen dat alle wegen (niet dat er veel zijn, een richting south en een richting north) afgesloten waren vanwege de floods. Fijn, opgesloten in een stadje waar letterlijk niks te doen is (een supermarkt, drie winkels en een scootertour die ik niet kan doen omdat je minstens 21 moet zijn). De meisjes van de reception waren heel aardig en probeerden van alles voor ons te regelen. Ze belden de politie om te informeren hoe lang dit zou duren, ze belden onze buschauffeur om aan hem te vragen wat de plannen waren en ze probeerden met ons een oplossing te vinden voor onze planning (aangezien deze helemaal in de soep zou lopen). Het probleem was, dat we een dag delay zouden hebben maar dat we al onze trips en hostels al hadden geboekt. Gelukkig kregen we rond vier uur te horen dat onze bus de volgende ochtend zou vertrekken en dat we rechtstreeks naar Airlie Beach zouden rijden (waar we eigenlijk twee dagen over zouden doen). Op dit moment zitten we dus in de bus en zijn we het eerste probleemgebied veilig doorgekomen. Het ergste wordt nog de bridge, die we over een aantal uren moeten passeren want die staat blijkbaar op instorten. Met een beetje geluk komen we vanavond aan in Airlie Beach en kunnen we morgen op onze daytour naar de Withsunday Islands gaan. Heerlijk om weer naar de bewoonde wereld te gaan, aangezien ik nu al anderhalve week geen mobiel bereik heb gehad en het internet gigantisch duur en traag is. Well, de batterij van mijn laptop is bijna leeg dus ik ga gauw afsluiten. Hopelijk zijn de komende verhalen iets minder triest want ik ben deze week vol ellende echt helemaal zat. We wilden met Sinterklaas pepernoten bakken maar ze verkopen nergens speculaaskruiden, dus ons plan is om met Kerstmis een kerstcake te bakken. Ik hou jullie op de hoogte!
See ya.